เมื่อฉันเป็นนักเรียนอังกฤษ 10%

สัปดาห์ที่ 6 กำลังจะผ่านพ้นไป สมมติว่ามันผ่านไปแล้วละกัน เย้~

คอร์สเรียนภาษาเสร็จสิ้น ทีนี้แหละ ความเป็นจริงกำลังจะมาเยือน

คงจะเรียนหนักขึ้น และเครียดขึ้นกว่าเดิมแน่นอน

จะไหวมั้ย.. แค่เรียนภาษา(ที่ไม่จำเป็นต้องผ่านก็ได้ เพราะ unconditional offer) ยังเครียดขนาดนี้

 

อยากเล่าหลายอย่าง

อย่างแรก อย่างที่บอกไปว่า คนที่นี่ข้ามถนนไม่รอไฟคนข้ามเขียว แต่จะดูรถแล้วข้ามเอง

วันก่อน ยืนรอไฟคนข้ามเขียว พร้อมกับคุณยายคนนึง ที่ยืนรออยู่พร้อมกระเป๋าลาก

คือคนแก่ที่นี่ ส่วนใหญ่จะลากกระเป๋าหมดเลย เพราะถือไม่ไหว เราว่ามันเป็นสิ่งที่เจ๋งมาก

นั่นแหละ สักพักนึงรถหมด แต่ไฟยังไม่เขียว เรา(และคนอื่นๆ) ก็มองซ้ายมองขวา รีบซอยเท้าฉับๆ เพื่อข้ามถนน แต่ในขณะเดียวกัน คุณยายยังไม่ข้าม

เราเข้าใจนะ ว่าเค้าแก่แล้ว เค้าเดินช้า เค้าข้ามแบบเรามันไม่ปลอดภัยแน่ๆ

ระหว่างที่เราเดินข้าม เราก็หันหลังกลับไปมองคุณยายเรื่อยๆ จนกระทั่งไฟคนข้ามเขียว คุณยายแกถึงข้ามมา คือเรื่องนี้มันก็ไม่ได้มีประเด็นอะไรนะ แต่ทำไมรู้สึกแย่ยังไงไม่รู้

ที่รู้สึกแย่อาจจะ 1) เราไม่เคารพกฎจราจร 2) กลัวการเป็นคนแก่ ที่ข้ามถนนลำบาก ต้องยืนมองหนุ่มสาวเค้าเดินเร็วกันไป เราเองก็ต้องเดินต้องอยู่แบบช้าๆ ถูกทิ้งไว้ข้างหลัง T^T

คิดมากจริงๆ

เรื่องเล็กเรื่องน้อยเก็บกลับมาคิดแตกประเด็นมากมาย

เรื่องอยากเล่าเรื่องที่สอง

ข้าพเจ้าหาวัตถุดิบในการทำอาหารไทยได้ครบเลยยยย เย้~

วันนี้ได้ใบกุยช่ายมาทำผัดไทยด้วย คือทุกอย่าง perfect มาก

แต่มองข้ามราคาไปนะ T^T ใส่ทุกอย่างจัดเต็ม คือผัดไทยเราแพงมากอะ พูดเลย

คงต้องเพลาๆ อาหารไทย(ทำเองแบบครบเครื่อง) บ้างละ กินแต่ข้าวผัด/ผัดผัก/ไข่เจียว อะไรงี้ละกัน

มะเขือเปราะงี้ 4 ลูก 125 บาท

กุยช่าย 6 ต้น 100 บาท

คะน้ากำนึง 125 บาท

แพงจิจิง

ว่าแต่วันหลังเขียนบล็อคทำอาหารบ้างดีไหม 🙂

Padthai evolution

The development of Padthai

นี่คือ มาอยู่อังกฤษ 6 สัปดาห์ ทำผัดไทย 3 ครั้งถ้วน เพิ่งเริ่มทำประมาณสองอาทิตย์ที่แล้วเป็นครั้งแรก

รอบแรกไม่มีกุยช่าย ลืมใส่ไข่ ไม่มีกุ้งแห้ง ไม่ได้ใส่หอมแดง อ่อ แล้วก็ไม่ได้ล้างเส้น ทำให้กลิ่นแป้งตลบอบอวล

รอบสอง ใส่ต้นหอมแทนกุยช่าย(หาไม่ได้) เส้นเล็กนิ่มไม่เหนียว กินแล้วเหมือนผัดหมี่ในรสผัดไทย

รอบสาม เปลี่ยนยี่ห้อเส้น และซื้อไซส์กลางมา ได้ใบกุยช่ายด้วย เพอร์เฟ็คมาก

หมายเหตุ* ทั้งสามครั้งไม่ใส่เต้าหู้ เพราะไม่ชอบ และหาถั่วป่นไม่มี ขี้เกียจทำเอง

หมายเหตุ2* เคยทำผัดไทยตอนอยู่ไทย1ครั้ง แต่ครั้งนั้นป้าภาเตรียมของให้ทุกอย่าง ผัดเส้นให้เรียบร้อย สิ่งที่ทำก็แค่ ตื่นมาแล้วเอาทุกอย่างใส่กระทะผัดให้เข้ากัน จบ

หมายเหตุ3* วันนี้ทำต้มยำกุ้งน้ำข้นใส่กะทิ เป็นครั้งแรกในชีวิต ฮือออ อร่อย

 

4 thoughts on “เมื่อฉันเป็นนักเรียนอังกฤษ 10%

  1. เหย ขอร่วมแชร์ คนแก่ที่นี่เค้ามีรถเข็นแบบใส่ของและกระเป๋าแต่นั่งได้ด้วย เราว่ามันเจ๋งมาก เพราะถ้าเดินไปตรงไหนยืนไม่ไหวก็นั่งบนรถนี้ได้ทันที ดูน้ำหนักเบาด้วยเพราะเห็นเค้าเอาขึ้นบัสแบบไม่ลำบากอะไร ทำให้เรารู้สึกว่าคนแก่บ้านเรานี่กิจกรรมน้อยจัง อยู่บ้านกันเฉยๆก็เหงาแย่ ที่นี่เค้าเดินปั่นจักรยานกันเป็นปกติมากเลย
    ส่วนเรื่องข้ามถนนมันอาจจะแล้วแต่วัฒนธรรมของแต่ละที่มั้ง ที่นี่ถ้าตรงนั้นไม่มีไฟกดข้ามถนน เรายืนจะข้ามรถต้องจอด(และเค้าจอดจริงๆ มาแรกๆเราเหวอมาก) แต่ถ้ามีไฟต้องกดและรอสัญญาณ เราไม่เห็นคนที่นี่ทำผิดกฏนี้เลยขนาดว่าถนนมันโล่งอ่ะ 🙂

    • เคยเห็นแบบนั้นเหมือนกัน แต่ไม่กี่ครั้ง ที่ British Museum มีไม้เท้าเก้าอี้พับให้ใช้ฟรีด้วยแหละ เจ๋งมาก อีกเรื่องเราว่าเมืองไทยมันไม่ค่อยเหมาะกับการเดินเล่นมั้ง ร้อนด้วย เดินลำบากด้วย คนแก่จะเป็นลมเอาง่ายกว่าน่ะ
      ข้ามถนน ที่เยอรมันคนข้ามถนนฝ่าไฟแดงไม่ได้นะ ได้ข่าวมาว่าตำรวจเข้าชาร์จเลย – -“

  2. อ่านแล้ว ขำไม่ออกค่ะ เพราะอยู่ที่นี่เหมือนกัน ของไทย ผักไทย ผลไม้ไทย แตะไม่ได้ ใจจะขาด ต้องอดเปรี้ยวไว้กินหวาน เวลากลับเมืองไทยค่ะ …เวลาทำกับข้าว ต้องเปลี่ยนและดัดแปลง ใช้วัตถุดิบที่มีที่นี่ ทุกอย่างจึงกลายเป็นอาหารลูกครึ่งค่ะ …แต่ทำไปทำมา กลายเป็นชินค่ะ แรกๆก็อาศัย มาม่า หลังๆมาก็เข้าที่เข้าทาง

    • เค้าทำอาหารไทยกินเองอย่างเดียวเลย ^^ แต่ก็ใช้พวกผักผลไม้ที่นี่ด้วยนะคะ อะแดปกันไป

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s